فیلم‌های PET و PVC جایگزین‌های قابل تعویض با جایگاه برابر نیستند. در عوض، آنها دو دسته مجزا از مواد را با موقعیت بسیار متفاوت نشان می دهند. PET یک "متخصص فنی" است - که با عملکرد بالا، سازگاری با محیط زیست برتر و دقت بالا مشخص می شود - در حالی که PVC به عنوان یک "اسب کار اصلی" عمل می کند که با هزینه کم، سهولت پردازش و پوشش گسترده بازار تعریف می شود. اگر اولویت دوام طولانی مدت، شفافیت نوری و انطباق با محیط زیست باشد (همانطور که در کاربردهایی مانند بسته بندی مواد غذایی، قطعات الکترونیکی و فیلم های خودروی پیشرفته دیده می شود)، PET انتخاب ارجح است. برعکس، اگر تمرکز بر زیبایی‌شناسی کوتاه‌مدت، کاربرد در مقیاس بزرگ و حساسیت بودجه (مانند مصالح ساختمانی، لوازم التحریر و بسته‌بندی اولیه) باشد، PVC مزایای عملی را حفظ می‌کند. آنچه اغلب به عنوان "فیلم های تغییر رنگ PET" شناخته می شود، در واقع معمولاً به عنوان یک لایه پشتی PET با یک لایه سطحی PVC ساخته می شود. در حین نصب، پشتی PET جدا می شود و تنها لایه PVC به وسیله نقلیه چسبیده باقی می ماند. لایه پشتی PET صرفاً برای افزایش صافی و براقیت کار می کند - در حالی که بافت "پوست پرتقال" را به حداقل می رساند - اما هیچ چیز برای تغییر عیوب ذاتی لایه سطح PVC مانند حساسیت آن به محو شدن، شکست چسب و ترک خوردن ایجاد نمی کند. فیلم‌های تمام پت واقعی خودرو (مانند برخی از فیلم‌های محافظ سطح بالا) مزایای مشخصی از جمله سختی بالا (3H–4H)، مقاومت در برابر خراش، بدون باقی‌مانده ارائه می‌کنند.