انتخاب یک سیستم پوشش پلی استر مناسب نیاز به یک فرآیند تصمیم گیری سیستماتیک با محوریت چهار عامل اصلی دارد: سناریو کاربرد، نوع رزین، سازگاری با عامل پخت و سازگاری فرآیند. این امر به ویژه در سناریوهایی که شامل شکل‌دهی با دقت بالا ورق‌های فلزی با روکش پیش رول می‌شود، که در آن ایجاد تعادل بین انعطاف‌پذیری، چسبندگی و راندمان تولید ضروری است، بسیار مهم است. شفاف سازی الزامات کاربرد و اولویت های عملکرد الزامات شکل پذیری بالا (به عنوان مثال، T-bend ≤ 1T): اولویت انتخاب رزین های پلی استر خطی به عنوان ماده پایه. زنجیره های مولکولی انعطاف پذیر و دمای انتقال شیشه ای پایین (Tg: 5-15 درجه سانتی گراد) به طور موثر تنش های خمشی را جذب می کنند و در نتیجه خطر ترک خوردگی را به حداقل می رساند. سناریوهای مقاومت در برابر آب و هوا (مثلاً پانل های معماری در فضای باز): پلی استرهای اصلاح شده با سیلیکون یا پلی استرهای مبتنی بر اسید ترفتالیک را برای افزایش مقاومت در برابر پیری ناشی از اشعه ماوراء بنفش و بهبود حفظ براقیت انتخاب کنید. محیط های شیمیایی خورنده (به عنوان مثال، اجزای دستگاه): یک سیستم اتصال عرضی پلی استر اشباع + رزین آمینو توصیه می شود که سختی فیلم بالا و مقاومت در برابر حلال قوی را ارائه می دهد.